‘Ik accepteer dat het soms niet perfect is’

Een 29-jarige Amerikaan met het voorkomen van een jongeman en een naam die klinkt als een klok: Jesse Dee. In april speelde hij solo met gitaar op de Nederlandse televisie, in oktober toert hij met een compleet soulorkest door Europa – tenminste, als het aan hem ligt.

Zijn debuutalbum Bittersweet Batch laat onvervalste blue-eyed soul horen in de lijn van James Hunter en Eli ‘Paperboy’ Reed, twee blanken die eerder al open doekjes haalden met hun herbeleving van de zwarte soul uit de jaren zestig. En ook hij noemt Sam Cooke als zijn grote voorbeeld. Al haast Jesse Dee zich erbij te zeggen dat hij ook idolaat is van Otis Redding en Etta James.

Verklaring
Wanneer een blanke singer-songwriter teruggrijpt op de muziek van Bob Dylan, heet het dat hij in de traditie staat, maar als hij in de voetsporen treedt van Sam Cooke moet er méér worden uitgelegd. Jesse Dee. Zijn naam is werkelijk Jesse Dee, zoals hij aantoont door zijn rijbewijs te overleggen − alsof hij wil zeggen dat niets aan hem gemaakt is.
“Eigenlijk ben ik geïnspireerd door Dylan. Toen ik zo omstreeks mijn zestiende gitaar begon te spelen, heb ik me dat eigen gemaakt aan de hand van zijn liedjes. Met drie à vier akkoorden kun je al heel wat. Maar vóór ik gitaar speelde, hield ik van zingen. Al vanaf mijn zevende zong ik in koren. Inderdaad, ook in kerkkoren.” Dat past dan wel weer in het plaatje van de soul.
“Ik denk dat mijn muziek nog altijd veel folkelementen bevat”, vervolgt hij. “Ik schrijf vanuit het perspectief van een singer-songwriter, al sluit de thematiek van de liedjes nauw aan bij die van de soul, waarin het steevast om de liefde draait. En natuurlijk vooral om de vele emoties die met de liefde gepaard gaan.”

Geluid
In april deed Jesse Dee in zijn eentje op gitaar een indrukwekkende vertolking van Over & Over Again in het Vpro-programma Vrije Geluiden. Door dat tv-optreden is de bal in Nederland voor hem gaan rollen. Hij bewees in die sessie en passant dat zijn liedjes ook bestaansrecht hebben zonder een groot soulgeluid. “Dat kan wel zo zijn, maar voor Bittersweet Batch wilde ik die soul groove, met blazers en al. Wat ik vooral wilde, was een ongepolijste sound. Dat perfecte moderne geluid dat zo veel r&b-platen tegenwoordig kenmerkt, vind ik strontvervelend. Geluid moet niet glad zijn, maar juist nuances en rimpels hebben. We hebben bittersweet batch in één dag opgenomen. De basis dan, hè. De blazers en wat andere instrumenten zijn later toegevoegd. Als je samenspeelt in de studio gebeurt er altijd iets onverwachts. Dat er wat mis kan gaan, is niet erg. Ik accepteer dat het soms niet perfect is. Sterker nog, ik wil dat het een onderdeel is van mijn sound.”

Interesse
Net als Eli ‘Paperboy’ Reed is Jesse Dee afkomstig uit de regio Boston. Toch zijn er – afgezien van Jack Younger die Bittersweet Batch coproduceerde – geen muzikanten die zowel met Reed als Dee spelen. “Ik heb Eli een paar keer ontmoet en ik ben ook wel eens naar een optreden van hem geweest, maar het is niet zo dat er nauwe contacten zijn. Ik ben geïnteresseerd in zijn muziek, zoals ik belangstelling heb voor alle goede hedendaagse soulartiesten: James Hunter, Raphael Saadiq, Amos Lee. Ik luister eigenlijk de hele dag naar muziek. Weet je wie écht goed zijn? The Dap-Kings. Een beter soulorkest heb ik nooit gehoord.”
Hij droomt ervan om in het najaar met een vergelijkbaar gezelschap naar Europa te komen. Het zal met name financieel een lastige opgave zal worden. “Maar als het enigszins haalbaar is doe ik het.”