‘Met oubolligheid heb ik niks van doen’

Raymond van het Groenewoud vertelde dat hij in lange tijd niet meer zo was verrast in zijn eigen taal. Hij nam een duet met haar op, het prijsnummer van het ontwapenend eerlijke debuutalbum Wat Als. Hannelore Bedert is de naam: zangeres en liedjesschrijfster uit Antwerpen.

In België is de ster van Hannelore Bedert (24) behoorlijk gerezen. Raymond van het Groenewoud nam een nummer met haar op, net als coryfee Bart Peeters. Ze triomfeerde tijdens de Nekka-nacht van 2007, een grote talentenmanifestatie, en had een optreden in De Laatste Show, de Vlaamse tegenhanger van De Wereld Draait Door.

In Nederland moet ze het publiek nog hart voor hart veroveren. In Ede treedt ze met bassist Bas Van Lierde op voor amper veertig belangstellenden. Het is november 2008.

“Weet iemand in de zaal wat een foor is?” vraagt ze voordat ze Imaginaire op de piano inzet. Eén man weet dat het Vlaams is voor kermis. Ze vertelt dat ze dat bij haar vorige optreden in Nederland vergeten was te vertellen, waardoor de betekenis van de tekst de meesten ontging.
Wat als ik u verzonnen heb of gewoon gewonnen heb op de foor, luiden de eerste regels van Imaginaire, dat ze op haar debuutalbum wat als in duet zingt met Van het Groenewoud. Haar gedachten ontvouwen zich vervolgens als spinsels die toch een geheel eigen logica bezitten. Eerlijk, maar vooral spannend, om te eindigen met: Wat als ik in het schietkraam dan op u schieten mag.

Verwoorden
Hannelore Bedert is in het Vlaams gaan schrijven omdat ze haar gedachten en gevoelens dan directer kan verwoorden. Ze weet nog precies het omslagmoment. Het was op de theater- en muziekacademie Studio Herman Teirlinck in Antwerpen, waar ze vanaf haar achttiende de opleiding tot zanger/liedjesschrijver volgde. “We kregen de opdracht een liedje in het Vlaams te schrijven. Ik dacht nog ‘Ah nee, hè’, maar het was gewoon een openbaring. Er was plots die klik. Ik heb nooit meer in het Engels geschreven.”
Ze vindt het fijn dat het publiek direct reageert op haar teksten. “Het is op een aangename manier confronterend.” In Ede peilt ze geregeld of de mensen haar nog kunnen volgen. Het Vlaams is nog wel te begrijpen voor de meeste Nederlanders, maar het dialect van haar geboortestreek West-Vlaanderen is zelfs voor Antwerpenaren niet te snappen, vertelt ze geruststellend en met de nodige zelfspot. ’t è nie gemaakt om te verstaan, zingt ze in Vocabulaire, een hilarisch liedje rond het voor West-Vlamingen onuitspreekbare woord muggengeheugen.

Ani DiFranco wijst ze aan als haar grote voorbeeld. “Niet zozeer muzikaal, wel tekstueel. Dat gewoon ‘babbelen’, maar wel eerlijk en zonder doekjes, dat wil ik ook bereiken in mijn taal.” Raymond van het Groenewoud heeft ze pas heel laat ontdekt. “Niemand in mijn omgeving had platen van hem.”
Nederlandstalige artiesten die haar hebben beïnvloed zijn Stef Bos en Bram Vermeulen. Van beiden heeft ze lessen gevolgd op de Studio. “In België krijgt Nederlandstalige muziek al gauw het etiket kleinkunst opgeplakt. Ik vind dat een enge noemer. Het neigt naar oubolligheid. Daar heb ik niets mee van doen. Mijn muziek is net zo goed rock en pop.”

Meetrekken
Haar teksten hebben literaire kwaliteiten. Ik ben zo veel schoner als ge ’t licht uitdoe is een vaak aangehaalde regel om haar onder de aandacht te brengen. Een zin die ook het Edese publiek tot hoorbaar gniffelen brengt. Maar er is zo veel meer het citeren waard. Hannelore Bedert reageert haast blij verrast als ze het hoort. “Ik heb zo rond mijn achttiende met redelijk succes meegedaan aan poëziewedstrijden. Dan stuurde ik gedichten op en sommige zijn bekroond. Ik heb nooit gepubliceerd, maar poëzie heeft mijn grote interesse. Met name de gedichten van Herman de Coninck. Zijn vermogen om complexe situaties te vervatten in een gedicht is fenomenaal. Hij kan mensen meetrekken in een apart wereldje.”

Wat Als is vervuld van relatieleed. Dus wat heeft zwemmen nog voor zin als ik verdrink in ondiep water. Ze lacht. “De liedjes zijn bijna allemaal afkomstig van één relatie. Ik heb er stevig uit geput. De teksten zijn sterk autobiografisch, want ik vind het moeilijk eerlijk te schrijven over iets dat ik niet zelf heb meegemaakt.”
De bewuste relatie is inmiddels beëindigd. Ze is al weer jaren gelukkig. “De goesting om te schrijven is wel minder geworden, al maak ik me daarover nog niet al te druk. Het heeft vooral ook te maken met het andere leefritme dat ik heb nu ik veel optreed. Straks moeten we weer terug naar Antwerpen. Voordat ik in bed lig…”.

En ’s nachts in bed, dan denkt ge bij uw eigen dat het pijn doet, dus ge babbelt, om niet te moeten luisteren naar mijn zwijgen.